Thanasit 的个人资料My WoRLd照片日志列表更多 工具 帮助

Pontree Thanasit

职业
地点
兴趣
ป่วยเป็นโรคประหลาด

自定义 HTML

 Kizuna - Yamashita Kousuke
尚未添加列表。

My WoRLd

....สายลม...ที่พัดผ่าน...
11月29日

...ชีวิตจริง....

                          
 
 
                             20 กว่าปีแห่งการเรียนรู้ในห้องเรียนได้เสร็จสิ้นและจบลงแล้ว (ถึงแม้ว่า จะจบอย่างไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ - -") ต่อจากนี้ไปก็คง ไม่มีการปิดเทอม ไม่มีเวลามานั่ง เพ้อฝัน .... ชีวิตของจริงกำลังจะเริ่มแล้ว.... ถึงจะชอบรึไม่ชอบ แต่ เราก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไปตามวาระ และจังหวะของมัน   ตลอด 20 กว่าปี การเรียนรู้ในรั้วช่วยหล่อหลอมเรา ให้เป็นผู้เป็นคน ให้รู้จักหน้าที่มากแค่ไหนกัน เดี๋ยวก็คงได้รู้กัน  แต่รู้สึกว่า ชีวิตในวันนี้กับชีวิตในอุดมคติ ที่เคยนึกคิดวาดฝัน มันจะค่อนข้างห่างกันเหลือเกิน  จะเป็นเพราะสาเหตุ ความกลัว ที่ทำให้ไม่กล้าแหวก ค่านิยม แหวกกฎเกณฑ์หรืออะไรต่างๆนาๆในสังคม รึเปล่านะที่ทำให้เราต้องมาใช้ชีวิตตามวัฏจักร เหมือนคนทั่วๆไป ...สิ่งที่เคยหวัง  ความฝันที่เคยมี รุสึกมันหลุดลอยหายไปซะหมด ....แล้วเราจะหวังกันไปทำไม ???   
               บางทีก็ยากที่จะยอมรับความจริง ว่าเราได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าและพลังขับเคลื่อน ในการดำเนินชีวิตไป แต่ที่สุดแล้ว เราก็ต้องยอมรับและเป็นไปในสิ่งที่เราไม่อยากให้เป็น ... ไม่มีใครได้ทุกอย่าง  ตามใจปราถนา ....ก็คงจะเป็นจริงอย่างนั้น ...บางสิ่งที่เราไม่ต้องการ ...เหมือนมันมีอะไรบางอย่างพยายามจะยัดเยียดให้เราต้องได้ หรือ ต้องทำ ในสิ่งที่เราไม่ต้องการ ถ้าหากมีใจที่จะสู้หรือฝืนสิ่งที่ถูกยัดเยียด ก็จะถูกลงโทษ โดยการถูกหาว่า แปลกประหลาด หรือนอกคอก  ...จนแล้วจนเล่าที่ถามหาความกล้า...ความฮึกเหิมจากก้นบึ้งของจิตใจ...อยากได้ความกล้าที่จะฝ่าสิ่งเหล่านั้นไป ..แต่ดูเหมือนมันจะเปล่าประโยชน์...ยิ่งถามหามากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะได้รับการปฎิเสธมากเท่านั้น ...อยากจะโทษ สิ่งแวดล้อมรอบข้าง หรือ ผู้คนที่เดินผ่านเข้ามา หรือโชคชะตาที่ลิขิตให้ต้องเผชิญ ที่ทำให้พลาดสิ่งที่หวังสิ่งที่ตั้งใจไป  แต่ ..ก็ทำไม่ได้  ท้ายที่สุดแล้ว ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงว่า ความอ่อนแอที่มีอยู่ใน จิตใจ เป็นสาเหตุและต้นตอใหญ่ ที่ทำให้เราไม่อาจปฎิเสธทางเดินที่ถูกยัดเยียดมาได้ ช่างเป้นเรื่องที่น่าเศร้าซะจริง
                แต่ก็อย่างว่า อีกนั่นแหละ ชีวิตของคนเรา มันไม่มีอะไรที่ เป็นจุดสิ้นสุดของกิเลส  หิวไม่สิ้นสุด อยากไม่สิ้นสุด  ในเมื่อเราเองก็ มีเหมือนคนทั่วๆไป สิ่งที่จะทำได้ต่อไป ก็คง ต้อง ใช้ชีวิตอยู่กับความเป็นจริงเพื่อตอบสนอง ความอยากไม่สิ้นสุดของชีวิตต่อไป จะดีจะร้ายก็คงต้องเรียนรู้ จากประสบการณ์จริง  จะดีจะร้ายยังไง มันก็คงต้องดำเนินต่อไป  มุ่งหน้าไปสู่ "ชีวิตจริง"
 
 
 
 
 
 
 
5月1日

..ชาแมนคิง..

    ดีสุดขั้ว ชั่วสุดขีด เคยได้ยินบ้างรึป่าว ถ้าในหนังสือ หรือการ์ตูน ฝ่ายดีก็คงเป็นพวกที่เป็นพระเอกขจัดเหล่าปีศาจร้าย ส่วนฝ่ายชั่ว ก้คงเป้น พวกเหล่าปีศาจทั้งหลายที่จ้องจะอาละวาดทำแต่เรื่องที่ไม่ดีการ์ตูน ทั่วไปเปนแบบนั้น แต่สำหรับ ชาแมนคิง มันไม่ใช่ 
    ชาแมนคิง ว่าด้วยเรื่องของ อาซาคุระ โย เด็กหนุ่มผู้ที่มีชีวิตแสนสงบ ที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาเรียนที่โตเกียว แล้วก้ได้พบกับเพื่อนใหม่ ที่ชื่อ มันตะ มันตะเองเป็นเด็กที่ขยันเรียน ตั้งใจเรียน แต่ก้ จับพลัดจับผลูมาเจอกับอาซาคุระ โยเข้าจนได้ และยังได้รู้อีกว่า อาซาคุระโย ที่จริงแล้วไม่ใช่คนธรรมดา  แต่เป็นคนที่มีความสามารถที่จะมองเห็นวิญญาณได้ ทำให้มันตะแปลกใจมาก อีกทั้งทางด้านโยเอง ก็รุสึกดีใจ ที่มันตะเองก็เห็นวิญญาณเหมือนกับเค้า เพราเค้าเชื่อว่าคนดีเท่านั้นถึงจะสามารถเห็นวิญญาณได้ ซึ่งที่ผ่านมานั้น โยเองไม่เคยคบเพื่อนที่ไหนเลย เพราะว่า ถูกเพื่อนๆมองว่าแปลกประหลาด ที่บอกว่า มองเห็นผีได้ จากนั้นมา ทั้งมันตะและโย ก็ได้เป็นเพื่อนกัน และก็ได้มารู้ทีหลังว่า ที่แท้จริงแล้วโยเองคือชาแมน หรือผู้ที่ใช้วิญญาณ  ซึ่งในโลกนี้มีชาแมนอยู่ทุกที่ มันตะเองรู้อย่างงั้น ก้เลยสนใจ และกลายเป็นเพื่อนคนแรกของโย หลังจากนั้น ก็ได้มีเหตุการณ์ต่างๆเข้ามามากมาย เช่น โยได้เจอกับอามิดามารุ วิญญาณที่ว่ากันว่าเป็นวิญญาณซามูไรที่บ้าคลั่ง ฆ่าทหารของ ทางราชการเป็นว่าเล่น จนถูกมองว่าเป็นปิศาจกระหายเลือด แต่แท้ที่จริงแล้ว เหตุการณ์ที่ทำให้อามิดามารุต้องเป็นแบบนั้นก็เพราะเค้ารักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อน และมีความจำเป็นที่จะต้องทำไปแบบนั้น เมื่ออามิดามารุ ได้เจอกับโย โดยบังเอิญและได้ร่วมต่อสู้ ก็เลยเกิดประทับใจในตัวของโยขึ้นมา และได้สาบานว่าจะเป็นวิญญาณรับใช้ของโย  หลังจากนันโยก็ต้องเข้าร่วมแข่งชาแมนไฟต์ โดยที่จุดประสงค์ที่ต้องเข้าแข่งคือ ต้องการใช้ชีวิตให้สบายๆ ?? 
    ในช่วงแรกๆของการแข่งนั้นโยได้ เจอกับ เร็น โฮโรโฮโร และเฮ้าส์ ทั้ง 3คนเป็นคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจ ในรอบแรก แต่เมื่อสู้กันไปจนผ่านรอบแรก และรู้เป้าหมายของแต่ละคนว่า สู้ไปเพื่ออะไร โฮโรโฮโร จะเป็นชาแมนคิงเพื่อสร้างทุ่งฟุกิที่ใหญ่ที่สุด เฮ้าส์ต้องการเป็นชาแมนคิงเพื่อที่จะเอาคนรักกลับมา  ต่างคนต่างจิตใจตางความฝัน โยเองเข้าใจความรู้สึกของ ทั้ง 3 คนในการแข่งขันชาแมนไฟต์ในรอบแรก และในที่สุด ทั้ง 4 คนก็ได้ผ่านเข้าไปในรอบ 2แล้วก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนกัน ชาแมนไฟต์ในรอบ 2 โยได้พบกับศัตรู ที่น่ากลัวที่สุด ผู้ที่ว่ากันว่า จะได้เป็นชาแมนคิงในการแข่งขันครั้งนี้ ซึ่งก็คือ ฮาโอ ฮาโอเองนั้นมองจากภายนอกเป็นเพียงเด็กธรรมดาๆ แต่ที่จริงแล้ว ฮาโอคนนี้ คือ อาซาคุระ ฮาโอ ที่มีชีวิตอยู่เมื่อ 1000 ปีก่อนซึ่งเป็นต้นตระกูลของ โย นั่นเอง และในชาตินี้ ก็กลับมาเกิดในฐานะ ฝาแฝดคนพี่ ของโย ... ถึงรู้อย่างนั้น ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่ยึดติด โยเองกลับไม่รู้สึกกลัวฮาโอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก้กลับเฉยๆ ตามปกติตามนิสัยของเค้า  และในการแข่งชาแมนไฟต์ในรอบ2 นี้เอง เรื่องราวต่างๆขงตระกูลอาซาคุระ ที่เป็นจุดกำเนิดแห่งฮาโอ ก้ได้กระจ่างขึ้น และโยเอง ก็เป็นผู้ที่ตระกูล อาซาคุระ  ฝากความหวังไว้ว่าจะเป็นคนที่โค่นฮาโอลงสำเร็จในท้ายที่สุด
 
      เรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่นานพอสมควร เราอ่านครั้งแรกสมัย เรียปวส.อยู่ที่ขอนแก่น แรกๆไม่ค่อยมีไรมาก เนื้อเรื่องก้งั้นๆ อ่านไปเพราะไม่รู้ว่าจะอ่านไรดี แต่พออ่านนานเข้าทำให้รู้สึกชอบการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆ สาเหตุที่ชอบก็เพราะ แง่มุมที่มีต่อมุมมองของโลกใบนี้ อ. ฮิโรยูกิ ทาเคอิ นั้นน่าสนใจมาก มีหลายครั้งที่ คำที่เป็นปรัชญา ถูกพูดผ่านตัวละครต่างๆ รวมถึงบางครั้ง ที่ตัวละครแสดงใก้เห็นถึงการมีเหตุมีผลในการกระทำของตัวละคร ไม่ใช่ว่าตัวร้าย จะร้ายโดยไม่มีเหตุผล  อย่างฮาโอ ที่เป็นตัวร้ายที่สุดในเรื่อง สิ่งที่ทำให้ฮาโอคิดว่า จะ ฆ่ามนุษย์ให้หมด ให้โลกนี้มีแค่ชาแมนนั้นก็เพราะว่า ฮาโอได้สำเร็จวิชาอ่านใจ สิ่งที่อยู่รอบตัวออก ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ หรือ สรรพสิ่ง ต่างๆ และเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำให้ฮาโอเห็นถึงความ ขุ่นมัว สกปรกในใจมนุษย์ ที่คอยแต่จะเห็นแก่ตนเอง เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น เมื่อเป็นเช่นนั้นทำให้ฮาโอ ไดองเมียวจิ ที่เก่งที่สุดในบรรดาชาแมนเมื่อ 1000 ปีก่อน เกิดคิดทำลายมนุษย์ให้สิ้น จึงทำให้ตระกูลอาซาคุระ ต้องทำการ ผนึกไว้ ซึ่ง ที่จริงแล้วเท่าที่ดู ฮาโอเองก็ไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายเลย เพียงแต่ว่า ต้องการให้โลกมีแต่คนดีเท่านั้น ซึ่งคนดีที่ว่าก็คือ ชาแมน ที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้นั่นเอง  นั่นเป็นความคิดของเค้า ไม่ใช่แค่ฮาโอ แต่ตัวละคร อื่นๆในเรื่อง ทั้งที่ถูกมองว่าเป็นคนดีอย่าง X law's เอง ก็ยังมีมุมมืดมิดเช่นเดียวกัน
    การ์ตูนเรื่องนี้อ่านแล้วทำให้เข้าใจว่า ในโลกนี้ ทุกอย่างล้วนย่อมมีเหตุผลในความเป็นไปในตัวของมันเอง เราเองเป็นเพียงหนึ่งในวงวัฎจักร ไม่ควรจะทำให้วัฎจักรนั้น ไม่สมดุล ธรรมชาติคือสิ่ง ที่เป็นใหญ่ที่สุด ไม่ควรจะฝืนธรรมชาติ หรือ ชะตากรรม ให้ความเคารพ ธรรมชาติ เคารพการกระทำของ ผู้ที่อยู่ร่วมกัน ในโลกใบนี้นั้นไม่มี สิ่งที่ดีสุดขั้ว หรือ ชั่วสุดขีด อย่างที่เคยรู้มา ทุกอย่างล้วนย่อมมีมืดมีสว่างเป็นของคู่กัน ทุกอย่างทุกการกระทำล้วนแล้วแต่มีจุดประสงคื มีเหตุมีผลในตัวของการกระทำนั้น เราไม่ควรเอาตัวเองเป็นตราชั่งไปตัดสินคนอื่น  และการใช้ชีวิตของเรา ควรจะให้เป็นไปตามที่ใจเราปราถนา....
...
..
   
1月30日

บางทีก้มีมุมอับ 555

 
บางที 
 
เค้าว่ากันว่าชีวิตของคนเราล้วนแล้วแต่ต้องพบกับทั้งความสุขและความทุกข์  เมื่อมีความสุขเข้ามา ขอให้เตรียมใจรับความทุกข์ที่รออยุ่ได้เลย
เราเองเคยได้ยินประโยคทำนองนี้ ในครั้งที่ยังเป็นเด็ก ไม่เคยเชื่อและไม่เคยเข้าใจ ตอนนั้นรู้เพียงว่าคนเรา เกิดมามันต้องมีแต่ความสุข พยายามหนีตัวที่เรียกว่าความทุกข์ให้พ้น
แต่ที่สุดแล้ว มันก้ เปล่าประโยชน์ ยิ่งทำตัวมีความสุข เพื่อจะหนีความเศร้าเท่าไหร่ เหมือนมันจะมีอะไรที่มาทำให้ทุกข์ใจมากยิ่งกว่า ถาโถมเข้ามา เหมือนกับจะบอกกับเราว่า
จงยอมรับซึ่งความทุกข์ซะ ไม่มีทางใดเลยที่จะ หนีจากมันได้ หลายครั้งที่พยายามและทุกครั้งที่พยายามจะหนีมันจะมีทางตันเสมอ กำแพงจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
หรือว่าเรามีทางเดียวที่จะทำให้มันหยุดได้คือ การต้องยอมรับมัน หรือแค่นั้นมันยังไม่พอ แล้วยังต้องการอะไรอีก ....ช่วยตอบที
 
บางครั้งก็เหนื่อยที่จะสู้เจงๆ
 
เหนื่อยที่ไม่รู้ว่า จะสู้ไปเพื่ออะไรกัน
 
 
 
เซงเป็ด !!!
 
 
ได้แต่ฟังเพลงนี้แล้วบอกกับตัวเองว่า
 
ถึงจะไม่รู้ว่าจะสู้ไปเพื่ออะไรเพื่อใคร
 
แต่ยังไงมันก็ต้องสู้
 
ถึงจะอ่อนแรง อาจหลบไปพักบ้าง
 
แล้วก็จะกลับมาสู้
 
 
แต่ตอนนี้...
 
ขอพักก่อนได้มั้ยเนี่ย เหนื่อยและ
 
เฮ้อออย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
12月16日

เกินคำว่ารัก


Free file hosting by Ripway.com
 
 
 
เกินคำว่ารัก - แคลช
I
 
ntro:C/F/C/F

C
ตั้งแต่วันที่ได้เจอเธอ...

                                F
เท่าที่จำเธอไม่เคยมีซักที ที่ลืมกัน


โอ้ ...โอ้ ก่อน หน้า

C                              
ฉันไม่เคยเข้าใจที่เทอทำเพราะอะไร

                                F
เทอนั้นดีซะจนหัวใจฉันลอยไป

AM                           EM                               AM
ไม่ต้องถามก้อรู้ว่าเธอนั้นรักฉันเท่าไร (ฉันบอกไป) 
                   F              G
ไม่รู้จะต้องใช้คำๆไหน 

     C
บอกรักเท่าไรมันคงไม่พอสำหรับฉัน 
  
 AM
จะให้หันมองใครไม่มีใครดีซะเหมือนเธอ

     F                           Fm
มันเอ้อ....ล้น เต็มใจ ไม่รู้พูดยังไง

          G                                               C
ให้มากมายเกินคำว่ารักเธอ ที่เคยได้พูดออกไป


C
บอกให้เธอทำอะไรทำอะไร

                              F
บ่นซักคำก้อไม่มีไม่มี แสนดีหมด

                 C
โอ้.. จดจำฟังข้างในหัวใจว่าเธอนั้นดีกว่าใคร

                                             F
ไม่ว่าอะไรไม่ต้องการ เพราะวันนี้ฉันมีเธอ


AM                            EM                            AM     
ไม่ต้องถามก้อรู้ว่าเธอนั้นรักฉันเท่าไร (ฉันบอกไป) 
                      F/G
ไม่รู้จะต้องใช้คำๆไหน 

     C
บอกรักเท่าไรมันคงไม่พอสำหรับฉัน

     AM
จะให้หันมองใครไม่มีใครดีซะเหมือนเธอ

     F                                         Fm
มันเอ้อ....ล้น เต็มใจ ไม่รู้พูดยังไง

              G                                             C 
ให้มากมายเกินคำว่ารักเธอ ที่เคยได้พูดออกไป

                                F
อืม...ก้อมากมายเกินคำว่ารักเธอ

             G                      C
เกินคำว่ารักเธอ ให้เธอได้รู้
 
 
 
credit  โดย คุณ DBAC  เวบ http://www.musicatm.com/view.php?No=9859 
 
 
 
ชอบเพลงนี้จิงแฮะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน








12月11日

วันเกิด..ทีผ่านมา

                       
 
 
  มีคนมาอวยพรให้เยอะแยะเลย อิอิ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำอวยพรทุกๆคำอวยพร ขอบคุณมากๆ คับผม ^^
 
 
 
 
 
12月3日

เกลือ..บ่อน..กลอนเบื่อ

 
โอ้ชีวิต ตูนี่ ช่างน่าเบื่อ
แม่มเหลือเชื่อ วันนึงซวย 4 5 หน
เงินไม่มี รถยางรั่ว ช่างอับจน
เกิดเปนคน ช่างทุกทน ซะจิงเอย
 
พรุ่งนี้ก้ วันอังคาร มาอีกแล้ว
คงไม่แคล้ว ต้องอ่านแลป อีกนะนี่
ก่อนจะลง(ทะเบียน) แหมแลปนี้ ช่างดูดี
พอได้เรียน แล้วทีนี้ ตายแน่ตรู
 
ฤดูหนาว เริ่มย่างกราย มาอีกแล้ว
เหล้าซักแก้ว ให้อุ่นอุ่น คงพอไหว
แต่ที่อุ่น มันร่างกาย ใช่ที่ใจ
ไม่อุ่นไซร้ แต่ไม่ตาย หรอกตัวตู
 
 
 อยู่คนเดียว แล้วจะ ทำไมฟะ
เหงาแล้วจะ ทำไม ใครจะสน
อยากจะบอก บอกกับใคร ใครหลายคน
ตูผู้ชาย หนึ่งคน มิใช่เกย์ (สาดดด)
 
 
 
 
11月15日

ดองซะเค็ม

       
 
555 วันนี้ก้กลับมาชิมสเปซที่ดองไว้ อ่ะเค็มได้ที่แล้วได้เวลาเปลี่ยนวัตถุดิบใหม่และ
เฮ้ออ ที่จิงมีเรื่องมากมายผ่านเข้ามาในช่วงนี้ แต่ไม่รู้เหมือนกัน มันก้นั่นแหละ
เดิมๆซ้ำๆ วนๆเวียนๆ กะเรื่องเดิมๆ ชีวิตนี้ (เหอะ บ่นก่อนเลยละกัน 55) 
ปีนี้ก้ปีสุดท้ายและ กับการที่จะได้อยู่มหาลัยแห่งนี้
ก้ ปนๆกันไปกับความรู้สึก มีทั้งดี และแย่ แต่ก้นี่แหละหนาชีวิต แบบนี้สิถึงจะมัน (รึป่าว) เหอะๆ
มาที่นี่ได้อะไรที่ไม่เคยคิดว่าน่าจะได้นะ  
รุสึกว่าทักษะเข้าสังคมจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย ทำงานตัวเปนขนเลยทีเดียว
ซึ่งมันก้มีอัตราส่วนแปรผันตรงกับเกรด (T_T)     
ก้อย่างว่าได้อย่างเสียอย่างหุๆ  ทำงานจนไม่ได้กลับบ้านกลับช่องเลยทีเดียว      
ป่านนี้ที่บ้านยังจำกันหน้ากันได้รึป่าวก้ไม่รุ หุๆ
ตุลาที่ผ่านมานี่ก้ทำอีแคมป์ หนุกดีเช่นเคย ทำมา ค่ายนี้เป็นค่ายที่ 6 แล้วมั้ง
แต่หน้าที่ก้เปลี่ยนไปนิดๆหน่อยๆ
จากค่ายปีแรกเปนกรรมกร VIP
ค่าย 2 วัดปรินายก ตอนปิดเทอมก้เป็นพี่เลี้ยง
จากนั้นก้กลับมาเปนกรรมกรอีกทีค่ายตุลาปีต่อมา
อืมม เด๋วๆนะๆ เล่าไปมันชักจะยาว เอาไว้เล่ารวดเดียว 6 ค่าย วันหลังและกัน หุๆๆ
  ที่ค้างไว้คราวที่แล้วก้เรื่องไรนะ ดนตรีใช่ป่าว เหอๆ ดองนาน ลืมๆพล๊อตที่จะพิมพ์ไปซะและ 
 อืมมม ยังไงดีอ่ะ ดนตรีแต่ละแนวนี่ก้ถ้าจะลิ้งค์ให้มันเหมือนกับอะไรที่ใกล้ๆตัวแล้ว
คิดว่ามันน่าจะเหมือนอารัยดีนะ อืมมม สำหรับเราแล้วนะเราว่า
  เพลงป็อป มันก้คงเปนเหมือนขนมหวานหรือ ลูกกวาดเอาไว้ กินเล่นเพลินๆ 
ไม่ต้องเอาไรมากมาย กินก้อได้ไม่มีกินก้อไม่เสียหาย 
 ฟังเอาหนุกหนาน สดใสๆ เพิ่มน้ำตาลให้กับอารมณ์ในการฟังเพลง 
เนี่ยก้เหมือนกับเด็กๆวัยรุ่นตอนต้นๆที่ชอบฟังเพลงป็อบก้คงเทียบได้
กะที่เค้าชอบกินขนมรึลูกกวาดนั่นแหละมั้ง 
        เพลงร๊อค อันนี้คงจาเหมือนอืมม
อาหารมื้อหนักๆ ซักมื้อที่กินแล้วรุ้สึกเต็มที่
ถ้าเป็นเพลงร็อคดีๆนี่ถ้าเป็นสเต็กก้คงเป็นสเต็กที่ได้เนื้อที่ชิ้นใหญ่ๆ เนื้อสันใน ไรประมานนี้
ส่วนใหญ่แล้วเราว่าเพลงร็อคแท้ๆดีๆนี่ เป็นอะไรที่จิงใจมากเลยนะ
ถ้าเป็นร็อคนี่ไม่ต้องแต่งสีสันให้มากมาย ใช้หูฟัง
สมองคิดตาม
ปล่อยใจรับรู้ความรู้สึกตามทำนองเพลง
ถึงบางทีจะฟังไม่รุ้เรื่องบ้างแต่ก้นั่นแหละ
 ถ้าใช้ใจมานก้จะรับรู้อารมณ์ไปเอง (ว่าเข้าไปนั่น 555) 
ตอนเด็กๆนี่ไม่ค่อยชอบเลยนะรู้สึกมันหนักไป
แต่พอโตขึ้นแล้วได้เห็นอะไรๆหลายๆแง่หลายๆมุม 
แล้วก้ทำให้เข้าใจว่าโลกก้ไม่ได้สวยงามเหมือนเพลงป็อบเสมอไป
และลึกๆข้างในโลก
มันมีความจิงที่ถ่ายทอดออกมาได้
โดยถ่ายทอดความจิงที่ไม่ใส่หน้ากากผ่านทางเพลงร็อคออกมา
      เพลงเพื่อชีวิต นี่ อืมมไม่รุเหมือนกัน ยังเข้าไม่ถึงเลยอ่ะ
แต่ถ้าให้เปรียบคงจะเหมือน อะไรที่มันเหมือนกับเพลงของคนมีอุดมการณ์
เพลงของนักพัฒนา คนรักธรรมชาติ ไรงี้
ไม่รู้จะเปรียบเปนของกินยังไงดี นึกไม่ออกจิงๆ
      เพลง ลูกทุ่ง ลูกกรุง หมอลำ
นี่เลยกับข้าวพื้นบ้านจานเด็ด
ตอนนี้คงยังไมไค่อยรุสึกว่ามันเพราะเท่าไหร่
แต่พอท่านๆแก่ตัวลงเมื่อไหร่ นั่นแหละจะรู้เลยว่า Back to basic มันเป็นจั๋งได๋ เอ้ย ยังไง
คงเหมือนกับว่ายีนในตัวมันเรียกร้องอ่ะนะ 
 คือยังไงก้คงหลีกหนี ต้นกำเนิดตัวเองไม่ได้อยู่ดี
 ต่อให้ไปฟังเพลง ป๊อบ รึไรก้แล้วแต่กลบเกลื่อนต้นกำเนิดเชื้อสายกรรมพันธุ์
 แต่ที่สุดแล้ว พออายุมากเข้า ใจมันก้อาจจะเรียกหาความรู้สึกอยากฟังเพลงแบบนี้ขึ้นมาเอง
โดยมิรู้ตัวก้ได้
 
อืมมทั้งหมดนี่ก้เพลงที่เราฟังอ่ะนะนอกเหนือจากนี้ก้ฟังม่ายเปนและแหะๆ ยังต้องเรียนรู้และเปิดโลกทัศน์อีกมากเลย อาวล่ะร่ายมาซะยาว เลย
เมื่อยและ เอาไว้เจอกันคราวหน้าและกันเด๋วมีเรื่องมาอัพกันอีกเยอะ
แล้วเจอกาน()
 
 
                              SEE U SOON